Ik had natuurlijk nooit op die appjes moeten reageren. Maar mijn sociale verlangens gaven me een moment van zwakte en ik deed het toch. Ik negeerde een aantal rode vlaggen en werd vervolgens een gebied ingetrokken waar ik helemaal niet wilde zijn. Het gebied van mijn #metoo trauma. Opnieuw bleek dat de macht van deze man een lange arm heeft. Totaal ongevraagd werd ik om de oren geslagen met gedachte-overtuigingen en idiote theorieën. Ik sputterde nog tegen, wankelde en ging neer.
Ook op macro-niveau, in de wereld, gebeurt dit momenteel volop. Mensen die echt geloven in gedachten, theorieën, en hun verbinding met de realiteit en de waarheid kwijt zijn. Die geloven in dingen met pizzeria’s, zendmasten, of in Trump. En zo werd ik ook op micro-niveau weer even geconfronteerd met iemand die de realiteit niet wil zien. En mij daar ook nog eens mee lastig ging vallen.
Gelukkig waren daar mijn lieve man en goede vriend (en, oke, oke, soms mentor) F. die me weer overeind trokken. Een heerlijke dag in de sauna met een fijne tolk/begeleidster deed de rest. Opstaan en weer doorgaan.
En voor de goede orde: ik schrijf dit niet voor jou, pipo. Ik schrijf dit voor alle vrouwen in een soortgelijke situatie. Omdat ik kán schrijven. En zij misschien niet.
