Ik had je graag omhelsd. Je naakte, brede lijf om me heen geslagen. Je warme huid tegen de mijne gedrukt. Ik had graag zo een tijdje gestaan. Stil. Mijn voeten op de jouwe. Mijn hoofd in jouw grote schouder begraven, daar waar het zo precies paste. Roerloos had ik zo tegen je aan gestaan. Onze ademhaling als enige beweging. Ik was dan even diep in je weggezonken geweest. Ik had gevoeld hoe grenzeloos ik was geweest, in jouw nabijheid. Hoe vrij we ons bij elkaar hadden gevoeld. Toen. En hoe dat onbegrensde en vanzelfsprekende gevoel tussen ons er nog steeds was. Hoe zou het er niet kunnen zijn? Ik had gevoeld hoe onze lichamen elkaars eenzaamheid herkenden. Ik had gevoeld hoe onze littekens zich met elkaar verstrengelden, vergroeiden, als ondergrondse boomwortels, voor niemand zichtbaar. Zonder de noodzaak ze te benoemen. Woorden waren niet nodig geweest. Onze ouder geworden lijven wisten alles al, terwijl ze zo stil, zo dicht tegen elkaar aan hadden gestaan.
Maar ik deed het niet.
