In de winter van 2023 dronk ik op Amsterdam CS een kop muntthee met een man die ik al jaren niet meer had gezien. Er waren tijden geweest dat onze levens overlapten, maar die lagen al lang achter ons. We praatten elkaar wat bij over hoe onze levens naderhand waren verlopen. Ineens stelde hij me een vraag: “Wat voor cijfer zou je je leven nu geven?” Ik wist dat hij levensstijlcoach was en dat coaches dit soort vragen stellen aan hun cliënten. Het liefst aan het begin en aan het einde van een maandenlang coachingstraject. En dat je dan aan de hand van die twee cijfers iets zou kunnen zeggen over de ontwikkeling die je had doorgemaakt tijdens zo’n traject.
“Wat een absurde vraag.” dacht ik. “Wat weet jij weinig van vrouwen. En van het vrouwelijke denken. En zolang jij dat nog niet begrepen hebt, zou je eigenlijk, eigenlijk, geen vrouwen moeten coachen.” “Dat ligt er maar aan,”, antwoordde ik hem, “waar ik mij bevind in mijn cyclus. Op dit moment zou ik zeggen, een 7,8, maar vraag het me over een week nog een keer en ik zou iets anders zeggen.”
Mijn moeder was een feminist. Ze heeft me tot aan mijn puberteit zorgvuldig proberen weg te houden van het christelijke patriarchale denken en het daaruit voortkomende inperken van de vrouw. Zo mocht ik thuis niet naar de EO kijken en waren boeken met christelijke dogmatiek verboden. Daarnaast heb ik als doofblinde vrouw een vrij goed contact met mijn eigen lichaam ontwikkeld, mede door de verminderde afleiding van buitenaf. Ik denk dat ik door die twee dingen wel een streepje voor heb op sommige andere vrouwen, als het aankomt op het zonder schaamte laten vloeien van vrouwelijke energie. Maar toch ben ook ik een leven lang geïndoctrineerd door het patriarchale systeem in onze maatschappij. Het is pas nu, nu ik de 50 nader, dat ik me los kan rukken van het masculiene denken en mijn vrouwelijkheid pas echt kan gaan omarmen.
Vrouwen denken niet zoals mannen. Mannen denken veel meer in een rechte lijn. En iets is goed of iets is fout. Vrouwen denken anders. Vrouwen denken in cycli. Zoals de seizoenen op aarde, zoals de aarde een rondje draait om de zon. Zo gaat het ook in ons. In een cirkelbeweging. Het mooie daarvan is onder andere dat er niets weglekt, niets verloren gaat. Want het is een cyclus, niet een OF dit, OF dat. Er is dus helemaal geen reden tot zorg.
In zo’n cyclus komen allerlei fases van mijn vrouwelijkheid voorbij, die mede bepalend zijn voor mijn manier van denken. Zo ken ik bijvoorbeeld een fase van dierlijkheid. Heel animaal. Ik heb niet voor niets twee mythische dieren op mijn lichaam getatoeëerd staan. Ik ben een briesend paardje, of een draak, met opengesperde neusgaten vol stoom en vuur, en scherpe, rondtrappelende hoeven. Gepassioneerd en vurig. Het is energie en creatie.
Ik ken een fase waarin ik een babygirl zou willen zijn. Gedomineerd zou willen worden door een man aan wie ik mijn consent geef. Mijn hoofd wil buigen en me wil onderwerpen. Het is controle loslaten en overgave.
Ik ken een fase van sereniteit. Waarin ik mij meer verbonden voel met de natuur, de bomen. Van klaarheid in mijn hoofd. Een fase waarin het niet uitmaakt waar of met wie ik ben. Dat ik genoeg heb aan mezelf alleen. Waarin ik braille sudoku’s kan leggen zonder het een waste of time te vinden. Want tijd bestaat dan niet, ik Ben. Het is eenheid en wijsheid.
Ik heb een fase waarin ik de liefde wil delen met de ander, op een zuiver, gelijkwaardig niveau, met een verbinding van hart tot hart. En dat hoeft dan niet eens door middel van seks te zijn. Het is compassie en empathie.
Ik heb zoveel facetten die onderdeel uitmaken van mijn cyclus, van mijn totale vrouw zijn. Ze komen en gaan, komen en gaan, in een eeuwige cirkelbeweging. En ik vind het heerlijk dat ik, nu ik de 50 nader, niet meer rechtlijnig hoef te denken. In de zin van het ene is goed, of het andere is fout. Dat ik me niet meer hoef te schamen. Dat ik mezelf veel meer accepteer en al die verschillende fases kan en mag omarmen, ruimte mag geven, daarin vrij mag zijn. Want ze hebben allemaal hun schoonheid en brengen allemaal iets.
Dát is wat mij betreft echte vrouwelijke kracht.
