Mijn zorgverzekeraar Zilveren Kruis belt. De mevrouw van de afdeling Vervoerslijn begint over de afgegeven machtiging voor zogenaamd zittend ziekenvervoer, ofwel het taxivervoer naar Kentalis, waar ik mijn tactiele gebarentraining volg.
”Bent u afhankelijk van een rolstoel?” vraagt ze.
”Nee.”
”Wat zijn de percentages zicht in uw ogen?”
”Links 1 procent en rechts 3 procent.”
Ik weet dat het minder dan 20 procent moet zijn om in aanmerking te komen. Dat haal ik dus makkelijk.
”En als u daar aankomt, hoe komt u dan binnen?”
”De taxichauffeur brengt me naar de deur.”
”En als er dan bijvoorbeeld binnen zo’n bordje op de grond staat met een waarschuwing dat de vloer nat is, ziet u die dan staan?”
”Nee, die zie ik niet. Maar mijn hond wel.”
”Uw hond ziet zo’n bordje wel?”
Ik voel onmiddellijk dat ik zojuist een verkeerd antwoord heb gegeven.
“Eh… ja?”
”Dus u zou zelfstandig met uw hond naar een balie of receptie kunnen lopen vanaf de deur?”
Kut.
”Eh… ja, maar…”
Kut. Dit had anders gemoeten.
”Dan moet ik u helaas mededelen dat we de machtiging voor de taxi-vergoeding per direct gaan stopzetten. Het spijt me. Maar als u zelfstandig kunt lopen, heeft u daar geen recht op.”
”Wacht even. Zelfstandig 2 meter overbruggen van een deur naar een balie is echt iets totaal anders dan zelfstandig van mijn huis naar St. Michielsgestel reizen. Dat gaat mij echt niet zelfstandig lukken. Dat is een zeer complexe reis voor mij. Ik ben doof, nagenoeg blind en mijn beide evenwichtsorganen werken niet meer. Dat zou me veel te veel energie kosten. Als ik al aankom.”
”Dat begrijp ik, mevrouw, maar zo heeft de overheid het bepaald. U kunt zelfstandig van de deur naar de balie lopen. Dan heeft u geen recht op taxi-vergoeding. Ook al heeft u minder dan 20 procent zicht. En naar doof zijn of evenwichtsproblemen wordt niet gekeken.”
”Dit betekent dat ik de behandeling moet stopzetten. Want het gaat me werkelijk waar niet lukken dit zelfstandig te reizen. Deze beslissing heeft enorme consequenties.”
”Het is niet anders, mevrouw.”
”Dan wil ik die 134 euro eigen bijdrage die ik moest betalen wel terughebben.”
”Mevrouw, u heeft al 1 keer een taxirit gehad, zie ik. U heeft er dus al gebruik van gemaakt. Dan krijgt u uw eigen bijdrage niet terug. Taxi’s zijn duur.”
”…”
”Bent u er nog, mevrouw?”
Nee, ik ben zojuist van de wereld af gevallen.
Ik mail mijn contactpersoon en docent bij Kentalis dat ik niet langer kan komen om tactiele gebaren te leren.
Een paar weken geleden wees Zilveren Kruis de vergoeding voor een nieuwe brailleleesregel, die tevens kan functioneren als communicator tussen een doofblind en een horend/ziend persoon af. Mijn oude is een bakbeest van meer dan 10 jaar oud en piept en kraakt aan alle kanten. De accu is kapot. Maar voor een nieuwe is “geen medische noodzaak”. Ik had zowel een brief van mijn KNO-arts als van mijn oogarts bijgevoegd. Dat was niet genoeg.
Communicatie wordt me wel erg moeilijk gemaakt. Tenzij ik gewoon doe alsof ik niet doofblind ben natuurlijk.
