“Zo, die is zwaar.” zegt de taxichauffeur als hij mijn rugzak aanneemt. “Mijn portemonnee zit erin.” antwoord ik met een glimlach. De taxichauffeur lacht. “Oh, dan mag hij mee.” Ik stap in de auto. In mijn tas zit bijna al mijn tech gear. Een iPad plus qwerty toetsenbord, die samen als een laptop opengeklapt kunnen worden. Mijn Focus 5 40 brailleleesregel. En een kleiner leesregeltje, dat draadloos aan mijn iPhone gekoppeld zit.
Ik ben op weg naar Bartiméus in Zeist voor mijn eerste training tekstverwerken op de iPad en iPhone met VoiceOver en brailleleesregel. In 2013 leerde ik tijdens mijn revalidatie op Visio Het Loo Erf ook blind tekstverwerken, maar dat was toen nog op een macbook en dat ging allemaal net even anders dan nu op mijn iPad of iPhone. Bovendien ben ik een deel ervan vergeten. Dat heb ik jarenlang opgelost door mijn rechteroog, met daarin nog een beetje zicht, vlakbij het scherm te houden en flink te turen. Dat gaat echter bijna niet meer, want mijn restvisus is inmiddels flink afgenomen. Ik denk dat ik momenteel VoiceOver zo’n 80% van de tijd aan heb staan en gebruik. Ik zet hem uit als ik bepaalde handelingen moet verrichten waarbij ik gewoon niet weet hoe ik ze met VoiceOver moet doen. Hoe zet ik bijvoorbeeld een trema op de i? Hoe haal ik midden in een lap tekst een bepaald woord weg? Dat baarde me zorgen. Want mijn rechteroog is inmiddels bijna net zo onbruikbaar als mijn linkeroog. En ik ben schrijver. Ik wil graag ook als ik volledig blind ben ongedwongen teksten kunnen schrijven en redigeren.
De les blijkt ook voor mijn hond een leuk uitstapje te zijn. De trainer heeft zelf ook een blindengeleidehond en beide honden mogen in onze afgesloten ruimte lekker vrij spelen en rond banjeren. Als ik anderhalf uur later de taxi weer instap, voel ik me opgelucht. Ik had genoten van de eerste les. We hadden veel gepraat en gelachen. En ik had al zoveel geleerd! Het geeft me vertrouwen in de toekomst. Iets dat me onbewust flink dwars had gezeten, lost nu langzaam op.
