Tijdens het college literatuurgeschiedenis op de Universiteit Utrecht bespreken we het boek Piranesi van Susanna Clarke. We hebben allemaal veel plezier in de lessen en daarom is er een levendige interactie tussen de deelnemers en de hoogleraar. Voorzichtig doe ik ook een duit in het zakje. Ik vertel dat ik me goed kan voorstellen dat, als de wereld zo beperkt is als die van de hoofdpersoon, hij zich vooral richt op dat wat er echt is.
De docent grijpt het moment gelijk aan. Ik had hem de vorige keer mijn boek Stilleven gegeven. En blijkbaar heeft hij het gelezen. Hij steekt van wal en vertelt de toehoorders in de zaal hoe fantastisch hij mijn boek vond. Dat ik zo goed mijn wereld heb weergegeven, een wereld zonder beeld en geluid. En hoe rijk die wereld is. “En het leest als een trein!” zegt hij enthousiast. In de theepauze komen er vijf mensen naar me toe die mijn boek willen kopen.
Naderhand praten de hoogleraar literatuurgeschiedenis en ik nog even na op de parkeerplaats voor de faculteit. “Je kunt echt goed schrijven. Je moet hiermee doorgaan, Marloes.” zegt hij tegen me. “Dat doe ik zeker.”, antwoord ik, terwijl ik denk aan die bange mannen die hun angsten op mij projecteren. “Maar de wereld is hier nog niet klaar voor, Peter.” “Dat klopt, momenteel niet.”, beaamt hij. “Maar de wereld heeft hemelbestormers* nodig en daar ben jij er één van.”
_
*Een hemelbestormer is iemand met revolutionaire, gedurfde of idealistische ideeën die de gevestigde orde wil doorbreken. Het zijn vaak vernieuwers, dromers of mensen die onmogelijke doelen nastreven, vaak met een ‘wereldomverwerpende’ ambitie.
