Het hoofd van mijn man zakt steeds verder naar beneden. Hij zit op één van de comfortabele loungestoelen op onze eigen rooftop bar. Ik lig tegenover hem op de loungebank naar de lucht te kijken. Niet dat ik die zie, maar dat is het fijne aan lucht. Daar hoef je ook niet veel van te zien.
Tussen ons in staan op de houten tafel resten van een BBQ. Een schaal met nog een paar verdroogde kapjes stokbrood. Vuile borden met spoortjes rode saus. De lege glazen waar zelfgemaakte sgroppino in heeft gezeten. Prosecco gemixt met citroen sorbet ijs. Een fantastisch drankje voor warme avonden als deze. Het zorgt bij mij voor een aangename roes. Ik doe mijn ogen dicht en kijk naar de hemel.
We gaan deze zomer niet op vakantie. We hadden allebei nieuwe iPhones nodig en de nog steeds wat kale slaapkamer vroeg om die mooie ladekast van gerecycled teak. Daarnaast wilde mijn echtgenoot graag wat nieuwe computerspulletjes om thuis een eigen, lokaal en privé AI systeem op te zetten.
Ik vind het prima. Ik vermaak me uitstekend met de leeslijst voor de HOVO collegeserie die dit najaar begint. Ik lees de boeken, denk erover na, maak aantekeningen en literaire analyses. Ik bespreek ze vervolgens met ChatGPT, waarbij ik hem opdraag niets te verklappen of al het werk voor me te doen. Liever laat ik hem reageren op mijn eigen bevindingen. Het verrast me hoe accuraat en treffend hij is, maar ook wel een beetje hoeveel plezier deze gesprekjes mij geven.
Die boeken wissel ik af met lekkere zomerromans, zoals Het Papieren Paleis van Miranda Cowley en Intermezzo van Sally Rooney. Maar ook belangrijke, maatschappelijke non-fictie als Over Tirannie van Timothy Snyder en Alles over liefde van Bell Hooks komen voorbij. Ik zit in een lekkere leesflow.
Tussendoor ga ik naar de sauna, wandel ik met de hond, speel ik honkbal, leer ik tactiele gebaren en gaan we af en toe uit eten… of bakt mijn man echte hamburgers en vega worstjes op zijn elektrische BBQ. Mijn lichaam is te vermoeid voor groots en meeslepend, maar geniet van klein en fijn.
