“Ik ga het doen.” zeg ik tegen Daan, terwijl ik mijn omgeslagen handdoek afdoe en aan hem geef. Het is warm, zo’n 28 graden. De zon schijnt en het is windstil. De ideale omstandigheden. “Succes,”, glimlacht hij, “mij niet gezien.” Ik keer me om en daal achterstevoren de eerste trede van het metalen trappetje af. Zodra mijn voeten het water raken slaak ik een kreet. “Mijn God,”, roep ik, “dit is echt ijzingwekkend koud!”
We zijn in Thermen Soesterberg. Een groot, maar rustig saunacomplex met een evenzo grote tuin, waarin allerlei baden te vinden zijn. Naast verschillende bubbel- en zwembaden is er ook een zwemvijver, met natuurlijke begroeiing langs de randen. De speciaal hiervoor geselecteerde planten en algen houden het water van de vijver heel zuiver en helder. Het water bevat geen chloor of andere chemicaliën. Een bordje bij het trappetje verzoekt de mensen zich eerst te douchen voordat ze dit bad in gaan, zodat het ook echt schoon blijft. Toen ik hier in april was, zwom er een moedereend met baby-eendjes rond.
Langzaam stap ik treetje voor treetje naar beneden. Ik ga nooit in koudwaterbaden. Mijn naakte lichaam kan dat echt niet händelen. Elke vezel gaat gelijk in verzet en mijn hart lijkt stil te willen gaan staan. Als het water mijn liezen raakt, hap ik naar adem. Maar tegelijkertijd is het zo zuiver dat het zijdezacht aanvoelt. Ik zet door.
Hoewel ik lichamelijk niet in optima forma ben, voel ik me emotioneel en mentaal sterk. Dit jaar heeft me een paar fijne, nieuwe mensen gebracht, die mijn leven verrijken. Mijn tolk/begeleidster A., met wie ik ook regelmatig naar de sauna ga en met wie ik daarnaast andere leuke plannen aan het maken ben. Mijn literatuurdocent P., wiens enthousiasme zo aanstekelijk is dat ik er alleen maar blij van kan worden. Overigens hebben deze twee mensen elkaar ontmoet, want ik ben samen met mijn tolk naar zijn cabaretvoorstelling geweest. Naderhand hebben we in de foyer nog een tijd gedrieën zitten kletsen. Een heerlijke avond. Toen A. en ik rond middernacht over de snelweg naar huis reden met de muziek hard aan, voelde ik me op en top gelukkig. Een soort Thelma & Louise, maar dan met goede afloop.
En ook Daan is weer terug in mijn leven. Na elkaar twee jaar niet gezien te hebben, voelt zijn aanwezigheid weer als vanouds vertrouwd.
Ik sta inmiddels op de bodem van de zwemvijver. Ik sluit mijn ogen en laat me dan heel langzaam naar beneden zakken. Tot aan mijn kin. “Oooohhh..” kreun ik. Ik begin te zwemmen. Het is ijskoud en heerlijk. Wat een ongelooflijke weldaad.
