Mijn man en ik staan in de badkamer. Ik heb mijn ogen dicht en trek mijn wenkbrauwen zo ver mogelijk omhoog. Mijn bovenlip duw ik naar beneden, zodat mijn oogleden strak staan. Ik voel hoe hij de tere huid onder een oog drie keer aanstipt met een klein kwastje en de concealer dan uitsmeert met zijn vinger. Geconcentreerd werkt hij ook het bovenste ooglid en de zijkant van mijn neus een beetje bij. De druk van zijn grote mannenvinger wordt steeds lichter, tot hij voldaan is. “Zo is het goed” zegt hij goedkeurend. Ik raak mijn bijgewerkte oogleden voorzichtig aan. “Je zou een YouTube-kanaal moeten beginnen.” Hij lacht. “Absoluut.”
Ik trek mijn lichtblauwe bedazzled spijkerbroek aan. De voorkant van de broek is bedekt met heel veel kleine glimmertjes. Ik strijk er even met mijn vingers overheen. Het is niet helemaal mijn stijl. Te wijde pijpen, teveel seventies. Maar voor deze gelegenheid vind ik de broek perfect. Erboven draag ik een rode top met korte mouwtjes en een sweetheart halslijn. Het kettinkje met het fonkelende hartje van mijn moeder. Ik ben er klaar voor. Denk ik.
Ik had mijn tolk en begeleidster A. verteld dat ik graag weer eens zou willen dansen. In een disco, of een club, of hoe het tegenwoordig heet. Vooral op dat ene nummer van Madonna natuurlijk. Maar dat ik dat als doofblinde vrouw tegelijkertijd verschrikkelijk eng vind. Want in zo’n club zie of hoor ik helemaal niets. Niets verstaanbaars in elk geval. En zodra A. me op de dansvloer los zal laten, zal ik haar volledig kwijt zijn. Ook al staat ze pal naast me. Dan zal ik compleet alleen zijn temidden van een heleboel ledematen waarmee ik niet kan communiceren. En ik zal geen kant meer op kunnen. A. kwam vervolgens met het idee om naar een 40 en 50+ dancing party te gaan. In Maarssen. Het begint om 20.00 uur en eindigt om middernacht, zodat wij oudere jongeren op een schappelijk tijdstip weer naar bed kunnen. Dit leek mij een perfect idee. Het klinkt als een safe place.
Tijdens het vietnamese etentje vooraf spreken A. en ik gebaren af. Als ik haar naamgebaar in de lucht maak, wil ik graag dat A. me laat voelen dat ze nog bij me is. Ze zal dan haar naamgebaar op mijn arm of rug terug maken, zodat ik zeker weet dat zij het is en ik eventueel iets kan aangeven. Ook nemen we de tactiele gebaren door voor de dansvloer op, de dansvloer af, ergens zitten, naar het toilet, rustige plek zoeken, de uitgang, de bar, spa rood en bier. En we spreken af dat ze me wegtrekt als er een vervelende man in mijn persoonlijke zone komt. Tenzij het Tommy Wieringa is.
Als we de feestzaal binnenkomen, stort zich met donderend geweld een enorme hoeveelheid prikkels over me heen. Herrie in zwart, gelardeerd met heftige lichtflitsen. Ik had me erop ingesteld, maar toch is het overweldigend. Het desoriënteert me totaal. A. staat naast me en houdt me vast. Rustig begint ze op mijn rug een plattegrond van de zaal te tekenen. De ingang waar we binnen zijn gekomen. De dansvloer, de vorm van de bar in de ruimte. Zitjes met hoge tafeltjes en barkrukken in de hoeken. Ik vind het heel fijn dat ze dit doet. Het is net alsof ze het kleine kooitje waarin ik opgesloten zat openbreekt en een stukje wereld voor me openlegt. Ik gebaar dat ik naar een zitplek wil. Eerst even acclimatiseren en een biertje drinken. Langzaam verandert het lawaai in min of meer onderscheidbare muziek. De rest blijft ondefinieerbaar en onkenbaar voor me. Vage vlekken. Ik haal diep adem en geef me eraan over. Ik mag hier zijn. Intimiderend of niet, dit feest is er ook gewoon voor mij. Door mijn overgave ontstaat er ruimte, ruimte om te bewegen. Tijd om een stukje van de dansvloer toe te eigenen.
Onder het dansen haal ik af en toe de zendspoelen van mijn CI’s van mijn haar en laat me doof meevoeren op de trillingen van de bas. Ik ben inmiddels gewend en vind het fantastisch. Ik ga los en swing de pan uit. Het voordeel van ouder worden is dat het me helemaal niets meer kan schelen wat anderen vinden van mijn gezwier en gezwaai. Dat ik weet dat iedereen om me heen ook gewoon maar wat doet. Dat niemand hier de ultieme perfectie beheerst. Of is. En dat we daarom vrij zijn. Vrij zijn om te dansen alsof iedereen blind is en niemand het ziet.
Tussendoor zitten we uit te puffen op barkrukken in de rustige hoek van de zaal. A. heeft Spa rood voor ons gehaald. Een schaal met geurende hapjes gaat rond. Dan hoor ik ineens heel duidelijk Madonna’s stem. Life is a mystery… A. trekt me de dansvloer op. We gaan compleet uit ons dak.
