Nadat ik een paar uur later bijgekomen ben, besluit ik om het er niet bij te laten zitten. Eerst zoek ik nogmaald de criteria op die gelden voor het verkrijgen van een machtiging voor zittend ziekenvervoer. Naast dat je als persoon met een visuele beperking inderdaad minder dan 20% restvisus moet hebben, is het ook zo dat je niet zelfstandig met het ov moet kunnen reizen, ook als je hulpmiddelen als een taststok of een blindengeleidehond gebruikt. Dat je in het gebouw twee meter van een deur naar een balie kunt lopen is volstrekt irrelevant. Bovendien is dit helemaal niet “door de overheid bepaald” zoals de vrouw aan de telefoon me wilde doen geloven.
Ik leg ChatGPT mijn situatie uit en vraag het een bezwaarschrift op te stellen. Nadat ik deze goed heb gecontroleerd en her en der wat heb aangepast, dien ik hem in bij Zilveren Kruis.
Een paar dagen later word ik gebeld door een andere mevrouw. Zij heeft mijn bezwaarschrift gelezen en wil er graag met me over in gesprek. Al gauw wordt me duidelijk dat ze de machtiging zal herstellen. Ze vertelt me dat ze eerder al eens met een medewerker van Bartimeus had gesproken hierover. En dat ze daarvan had geleerd dat er een groot verschil bestaat tussen een eenvoudige reis maken met de bus naar de supermarkt in de buurt, of naar een familielid dat je elke week bezoekt, en een complexe reis met veel overstappen op onbekende stations en bushaltes waar je nooit komt. Ik beaam het. Ik ben opgelucht dat ze het begrijpt. Terwijl ik live meeluister, verandert ze de machtiging weer naar “toegekend” en laat ze hem zelfs automatisch verlengen.
Hopelijk blijven ze er nu van af en betekent dit eind goed, al goed.
